Człowiek rozdarty pomiędzy życiem a wewnętrznym ego.

Delikatność pejzaży , a dojrzałość figuratywnych obrazów demonstrują prawdziwą osobowość artystyczną człowieka stającego  nad bezmiarem istnienia na brzegu realizmu rzeczywistości.

Ale, otchłań własnej osobowości , tak straszna i przerażająca wciąga go w pejzaż kojąc ostrość spojrzenia, każe mu zamknąć go w formę - zdefiniowaną i możliwą do objęcia i ogarnięcia zmysłem.

Przyroda samotna cicha bez osobowa - jaka nić nie pozwala mu wejść w nasz świat , tylko świat własnych pierwotnych instynktów wyzwala żądze tworzenia  i pomimo wszystko spaja go z rzeczywistością.

Obraz, koncepcja, pożądanie -  nie pozwala wciągnąć się do lasu własnych myśli  - samotny, cichy, pusty las.

Nić wykrzywionego świata ze złośliwym uśmiechem postaci zdeformowanych przez anarchizm myślenia artysty.

Nić tworzenia - artysty który chce kochać świat i kocha go w pięknie zamkniętych form i locie ptaka, a nie zgadza się z nim w oczach więźniów, urzędników i pokrak.

Pluje nam w oczy - pokazuje co myśli o tobie i o mnie , i jak bardzo chce się zbliżyć do prawdy o każdym z nas.

Nienawidzi siebie i ciebie czule sącząc swoją delikatną sztukę do każdego neuronu w mózgu odbiorcy.

I tylko poznanie prawdziwego artysty może umożliwić powierzchowny kontakt z twórcą , który nam się wymyka.

Ucieka odbiorcy ale i ucieka sam sobie kłamiąc , myląc pogonie i nagle ze zdziwieniem odkrywamy wspólnie, że wyszliśmy zupełnie nie tam gdzie się spodziewaliśmy  - jak w norze królika.

Czy kocha , kogo kocha - sztuka, sztuka, sztuka - pokazywania siebie, czasem prowadzi na drogę miłość, a niekształtne lub przypominające ludzką postać cienie , kupa mięsa symbolizująca nasz i jego ból i bez graniczną pustkę tchnącą potrzebą miłości.